City-trip naar Muscat

 

Eén van de weinige zekerheden hier is dat je niets kan plannen. Zo worden bijvoorbeeld voortdurend de officiële feestdagen/vakanties heen en weer verschoven, met het gevolg dat je uiteindelijk thuisblijft en dan maar doorwerkt.

Vorige week besloten we toch - na 2 eerdere pogingen - drie dagen midden in de week vrij te nemen en eindelijk Muscat, de hoofdstad van Oman, te bezoeken. Voor alle zekerheid boekten we deze keer geen vliegtuigtickets meer en vertrokken we op een gewone werkdag. De afstand is goed te doen met de auto (rond de 500 km), de enige hindernissen zijn het feit dat je door de bergen moet rijden en dat je de grens met Oman moet oversteken. Je moet bovendien een autoverzekering hebben die ook tussenkomt bij ongevallen in Oman ( niet onbelangrijk als je de rijstijl van de Omaanse chauffeurs ziet (in Abu Dhabi zijn er tenminste geen bergen).

Reeds vijf jaar geleden op vakantie in Ras al Khaima, hoopte ik om met een huurauto “even” naar Muscat te rijden. Het feit dat de huurauto’s geen verzekering voor Oman hadden, stak hier echter een stokje voor.

Wat je ook absoluut moet proberen te vermijden is autopech. Guillaume had 2 weken eerder een platte band gekregen op de autostrade van Abu Dhabi naar Dubai, en sindsdien reden we met een reserveband rond (en dus zonder reserveband in de koffer). Gelukkig kon de garage binnen het uur een nieuwe band voor ons vinden en de reserveband opnieuw in de koffer steken).

Toen moest Guillaume nog zijn paspoort op de Saoedische ambassade gaan afhalen  (wegens een visum voor een zakentrip in januari), maar met een zestal uur vertraging vertrokken we dan toch woensdagavond om 18 uur ! (hallelujah).

 

Klaar om naar Oman te vertrekken!

 

De rit verliep heel vlot en rond 20 uur kwamen we in Al Ain aan. We vonden een pittoresk restaurant in een soort palmenoase, en kregen een echt woestijngevoel . Tot onze grote verrassing bleek het in de woestijn “maar” 19° te zijn, zodat ik het voor het eerst koud had.

Na ons “avondeten” reden we naar de grensovergang, die net buiten Al Ain ligt. Het was ondertussen 22 uur. Eerst moesten we langs een (Emiraats) bureau om een uitreisstempel te halen, waar er slechts een paar andere reizigers zaten te wachten. Nietttemin moesten we 10 minuten moesten wachten, opdat we toch maar niet de indruk zouden krijgen dat het werk van de douanebeambten niet belangrijk is. Stempels zijn de lievelingsfetish van de Arabieren, en zeker van de Emiraatse immigratie en emigratieambtenaren, die er een ingewikkeld en onbegrijpelijk in- en uitreissysteem op nahouden, zodat ze veel stempels kunnen geven (die men als een waardevol geschenk in ontvangst dient te nemen).

Daarna, een dertigtal kilometer verder, ging het naar de Omaanse grenspost, waar het veel vlotter verliep (tegen betaling van een paar euro kregen we onze inreisstempel).

Na nog anderhalf uur rijden bereikten we de kust van Oman en het hotel waar we een tussenstop maakten (in het stadje Sohar). De dienstdoende balie-klerk verwachtte blijkbaar geen gasten meer, en leek zeer verrast door onze verschijning.

Na het ontbijt en een korte wandeling over het strand van Sohar reden we de volgende ochtend door naar Muscat. De afstand is slechts een 200-tal kilometer, maar doordat de zogenaamde “autostrade” eigenlijk maar een tweevaksbaan is, met tal van ronde punten en overstekende voetgangers, duurde de rit meer dan drie uur. Bovendien verdwaalden we bij aankomst in Muscat compleet waardoor we een wel zeer indrukwekkend hotel in de rotsen ontdekten (het Al Bustan-hotel) , dat meer op een fort leek, maar volledig vervaardigd uit marmer (geen idee hoeveel sterren dit hotel in Abu Dhabi zou krijgen). De zeer vriendelijke en efficiënte conciërge voorzag ons van een stadsplan en legde ons in detail uit hoe we ons hotel konden bereiken.

Vanuit het Al Bustan hotel was het maar 5 minuten rijden langs een prachtige “scenic road” via de rotsachtige kust naar de oude stad, met de Corniche en de soek (Mutrah). We lunchten op een terrasje (Shish kebab) langs de Corniche en genoten van het unieke uitzicht. Het weer was heerlijk zacht (30°) met een licht briesje, en na de verkenning van de soek maakten we nog een wandeling langs de Corniche.

Daarna gingen we op zoek naar ons hotel, dat in een nieuw stadsdeel iets verder langs de kust gelegen was. Het is een nieuw businesshotel, net niet langs de zee maar toch centraal gelegen als je een auto hebt, en voor een schappelijke prijs naar Omaanse normen (120 euro). Die avond reden we via de mangrove naar de Qurum Beach, waar de meeste toeristische hotels gevestigd zijn en aten barbecue op een terras dat op een klif gelegen was (Crowne Plaza).

Het was een kort eerste bezoek aan Muscat, want de volgende dag (vrijdag) moesten we de hele weg terug in één keer afleggen. Gelukkig was het verkeer een stuk rustiger dankzij het weekend, en hadden we onderweg zelfs nog tijd voor een lunch in Al Ain.

Dubai 2020, gratis ijsjes en “National Day” !

We bereiden ons momenteel voor op onze eerste “National Day” in de Emiraten (1 december). In een jong land als de VAE kan dit op meer enthousiasme rekenen dan ik als Europeaan gewend ben (hier kan zelfs de opening van “Winterpret” niet aan tippen). Alle straten en gebouwen zijn gehuld in versieringen en lichtdecoraties in de nationale kleuren rood, groen, wit en zwart; het lijkt wel Kerstmis - maar dan met een nationalistisch tintje.

Gisteren bleek bovendien dat het dit jaar dubbel feest is, want Dubai “mag” de wereldtentoonstelling van 2020 organiseren (een langverhoopt nieuws). Voor het eerst in de geschiedenis krijgt een stad in het Midden-Oosten deze eer toegekend. Geheel onverwacht kregen de kinderen op de koop toe deze donderdagmiddag al vrijaf (een spontane beslissing van de sjeich – het echte feest vindt pas op zaterdag & zondag plaats). Alsof dit nog niet genoeg was, besloot Baskins & Robbins (het plaatselijke “Ijsboerke”) om deze reden vandaag gratis ijsjes weg te geven, met een lange rij uitgelaten schoolkinderen tot gevolg.

"Emirates Palace" in feestelijke outfit voor de 42ste verjaardag van de Emiraten

 

Waartoe sommigen in staat zijn om de toekenning van de wereldtentoonstelling 2020 te vieren…

 

En dan te bedenken dat het feest nog niet eens begonnen is! In elk geval zijn we goed voorbereid. De voorbije dagen werden we overstelpt met gadgets, zoals een gratis Arabisch “phrasebook” met onder andere de zinnen: “I love the people here” en “This is a wonderful country”. Vele auto’s zijn helemaal volgeplakt met stickers van de heersende familie (bovenop de reeds verduisterde ramen), dus extra goed opletten in het verkeer is de boodschap. We kregen ook al een voorproefje van de airshows die boven de Corniche zullen plaatsvinden (gevechtsvliegtuigen die ondermeer een hart tekenen met een pijl erdoorheen in de nationale kleuren). Zeker is dat heel onze buurt een groot verkeersinfarct zal zijn (waarvoor zelfs het prachtige vuurwerk zal onderdoen) en dat we ons best te voet en met de fiets zullen verplaatsen.

 

 

                                        Feestvreugde van vorig jaar

 

 

 

Regen in Abu Dhabi

Het grote nieuws van de dag: Het heeft geregend! 


Ik heb inderdaad voor het eerst sinds ik in de Emiraten aangekomen ben regendruppels gezien. En dat niet alleen. Blijkbaar trok één van de grootste regen"stormen" sinds lange tijd over het land (dit betekent dat het een paar uur aan een stuk geregend heeft - met rond de middag "zelfs" een uur lang stromende regen). Aanleiding voor de scholen in Abu Dhabi om de kinderen vanaf 10 uur al vrijaf te geven en terug naar huis te sturen.
De regen zorgt hier sowieso voor grote commotie: auto's moesten op sommige plaatsen stapvoets rijden wegens de slechte waterafvoer, de elektriciteit is een half uur uitgevallen, alarmen gingen af en er stond een lange file voor de "Drive in" van Mac Donalds, met veel animatie tot gevolg (ik zag er zelfs een jonge Emiraat in een aftandse mini met een aap uit het raam hangend (gelukkig aan een leiband vastgemaakt). Kortom: alles en iedereen verkeerde in algehele staat van opwinding.

De kranten herinnerden aan de 2 cm sneeuw die twee winters geleden in Ras al Khaima viel en waarschuwden hun lezers zich niet in valleien te begeven (hier sowieso geen probleem). Er werden zelfs donderslagen geregistreerd in de noordelijke Emiraten.

Men zou bijna vergeten dat er landen bestaan waar het water met bakken uit de hemel valt, en dit de normaalste zaak van de wereld is (laat staan dat men er de noodtoestand uitroept).

http://gulfnews.com/news/gulf/uae/weather/rain-storm-lashes-abu-dhabi-as-wet-weather-hits-dubai-and-uae-1.1257770

Niet alleen het weer gedraagt zich momenteel vreemd in Abu Dhabi - andere bizarre verschijningen die we recent "gespot" hebben zijn een aap die in een mini rijdt en een kat die op Hitler lijkt...

 

Catamaran tocht langs de Corniche

Volgens de expats die in Dubai wonen, zou er in Abu Dhabi niets te beleven zijn. Dit is gerekend buiten de 11 kilometerlange zeepromenade ("Corniche") en de vele mooie en uitgestrekte stranden. Daaraan kan zelfs het "poepsjieke" strand van Jumeirah in Dubai niet tippen.
Omdat de machthebbers van Dubai en Abu Dhabi elkaar voortdurend de loef moeten afsteken, heeft men in Dubai onlangs besloten dat zij er ook een Corniche moeten krijgen, en niet één van 11 maar van 14 kilometer.

Wat velen ook niet weten, is dat men in Abu Dhabi prachtige boottochten kan maken langs de kust en naar de eilanden voor vrij weinig geld.

Sinds we resident zijn in Abu Dhabi, zijn we immers in het trotse bezit van de "Entertainer". Dit is een soort horeca- en vrijetijdsgids, maar met de "added benefit" dat hij boordevol promotiebonnen en coupons zit, volgens het principe "Pay one, get one free".  Zelfs de meest luxueuze etablissementen doen hieraan mee en - tot onze vreugde - ook de organisatoren van boottochten.

Veruit de beste bootuitstap was de Sunset Cruise met een Catamaran, geleid door een Nederlander. Deze vertrekt van de marina van het Emirates Palace (het "7 sterren" hotel), alleen al dat was een belevenis  (je mag trouwens gratis in het park en langs de jachthaven van het Emirates Palace wandelen - wat wij dan ook met overtuiging doen, aangezien dit voor ons het dichtstbijzijnde park is).

Wat we niet wisten, was dat de Sunset Cruise een avondje uit is voor de lokale Britten en Amerikanen, en dat de alcohol hierbij overvloedig stroomt (mits een kleine  toeslag mag je de hele boottocht lang zoveel drinken als je kan). Toen we aankwamen, zat de sfeer er al goed in.

Tot ons groot genoegen waren we slechts met een 15-tal mensen aan boord (normaal plaats voor 40), zodat we konden zitten waar we wilden envan plaats veranderen.
Tijdens de 2 uur durende tocht bewonderden we de skyline van de Corniche vanop zee.
Voor herhaling vatbaar!

Het vertrekpunt: marina van het Emirates Palace (okerkleurig "7-sterren" hotel op de voorgrond) met de Etihad Towers op de achtergrond)

De 2 torens van het Sofitel (links)

met Lulu-eiland en de toren van de Marina-mall (rechts achteraan)

Terrasjestijd

Ondertussen begint het tegen eind oktober aan te lopen, en komt de winter eindelijk dichterbij, wat een verfrissend gevoel is. Nu kunnen we van de terrasjes genieten of zoals men hier zegt het “al fresco dining” uitproberen, bij voorkeur 's avonds (dat is draaglijker).

Doordat Abu Dhabi op een reeks eilanden gebouwd is, zijn stranden hier overal nabij. Het centrum van de stad, gelegen op Abu Dhabi-eiland, heeft een kilometerslang strand en promenade (de Corniche), die heel populair is en talrijke terrasjes telt. Het mooie is dat je er tegelijkertijd aan het strand en midden in de stad bent.

                                                        Het strand van de Corniche (op 5 minuten van ons appartement!)

                                            Op een terras aan de Corniche

 Maar mijn favoriete strand is toch dat van Saadiyat-eiland, dat begrensd wordt door een rij natuurlijke duinen en een beetje een Bounty-gevoel geeft. Doordat het vrij uitgestrekt is, kan je er lange wandelingen maken. Ideaal om even aan de drukte van de stad te ontsnappen of als tussenstop op de terugweg na een Ikea-bezoek (gelegen op het iets verder gelegen Yas-eiland).

 

                                           Het "Bounty"-strand op Saadiyat-eiland

           

 

 

Geïmmigreerd in drie weken

Ik ben door de artsen voor goed bevonden en mag in Abu Dhabi wonen! Ja, je leest het goed: Iedere buitenlander die hier wil wonen, moet eerst medisch gescreend worden (bloedafname en röntgenfoto’s). Dit gebeurt in “Sheikh Khalifa Medical City” – of de “medical testing”-fabriek. Iedere buitenlander die hier wil wonen, moet op aids en tbc gecheckt worden. Vandaag was het dus mijn beurt om tussen de Filippina’s te gaan aanschuiven. In tegenstelling wat sommige expats hier beweren gaan sommige Europeanen effectief in de rij staan, in plaats van een “fast track”-pas voor 40 euro te kopen om de Indiërs en Filippijnen voor te steken.

Normaal gezien ben ik nu goed voor drie jaar. Ik behoor tot de gelukkigen wiens man een werkcontract van drie jaar heeft. Vaak worden slechts contracten voor twee jaar gegeven (die dan telkens verlengd worden), maar wanneer je contract ten einde loopt (zelfs als het verlengd wordt) of  je van werkgever verandert, verloopt je verblijfsvisum én dat van diegenen die je sponsort (meestal vrouw & kinderen). Ongelooflijk maar waar, maar iedereen moet dan opnieuw door de hele
mallemolen (aanvraag verblijfsvisum + medische testen).

De medische testen kwamen op het einde van “de lange gang door de bureaucratie”. Voordien hadden we al bewezen dat  het salaris van Guillaume voldoende is om me te "onderhouden" - wat niet de bedoeling is – maar wat een verplichting vormt voor iedere buitenlander. Als (in de meeste gevallen) “hij” kan bewijzen dat hij meer dan omgereked 800 euro/maand verdient, is het goed. Maar daarnaast moest ik ook nog nagekeken worden door de staatsveiligheid om te zien of ik geen gevaar ben. En biometrische scans van alle detais van mijn beide handen (iedere vinger apart + 3 scans van elke handpalm), zodat men zeker is dat wanneer ik een misdrijf zou proberen plegen, men mij direct te pakken heeft. Het probleem is dat we meestal maar 1 ding per dag gedaan krijgen en we moeten er een hele waslijst afwerken – en vaak nog terugkeren om de resultaten op te halen (waarna je weer in de rij staat terwijl je auto ondertussen in de zon staat te koken (bij 40°). Als je een half uur in de zon gestaan hebt, moet je weer een half uur rijden voor je het interieur weer kan aanraken – Sommigen hier laten als oplossing hiervoor de motor draaien met de airco aan, maar dat vinden we toch net iets te decadent (ook al kost de benzine hier twee keer niets, 58 liter voor 20 €).

Maar nu wordt het nu toch een beetje dringend, want volgende week is het hier “Eid al adha” – offerfeest, en niet alleen zijn alle overheidsinstanties dan voor 9 dagen gesloten (gisteren pas is het officiële nieuws gekomen dat vanaf zondag 13 oktober tot dinsdag 22 oktober alles dicht zal zijn – verplichte vakantie dus, maar niet makkelijk wijs te maken aan Guillaumes werkgever die zo'n “plotse/ onverwachtse” vakanties maar suspect vindt). En zolang ik nog in de immigratieprocedure zit en het verlossende  papiertje met mijn verblijfsvisum niet in mijn paspoort zit, mag ik het land niet verlaten.
Conclusie: Incha'allah en een zeer grote dosis geduld zijn hier van groot belang, grrrr 

Maar als alles goed gaat (Incha’Allah), zal ik dus in een 3-tal weken geïmmigreerd zijn. Een record! -zeker als je het vergelijkt met de vaak jarenlange procedures die immigranten in Europa moeten doorlopen.

 

Weer een dag overleefd (met de wagen) in Abu Dhabi

De verkeersgewoonten in Abu Dhabi zijn anders dan wat de meeste westerlingen gewend zijn, en al net zo divers als de culturen van de inwoners van de stad: zowel Indiërs, Bangladeshi, Pakistanen, Filippino’s, Chinezen, Indonesiërs, als westerlingen en allerlei Arabieren (Syriërs, Egyptenaren, Palestijnen, Jordaniërs en natuurlijk de Emirati zelf) verplaatsen zich langs en op de weg per auto, te voet en met de fiets. Omdat ik de voorbije 14 jaar in Brussel gewoond heb en door het Midden-Oosten gereisd ben, ben ik wel al het een en ander gewend (de pas afsnijden, rechts inhalen als men linksaf wil slaan, het navigeren van de voetgangers tussen de auto’s in plaats van te wachten tot autobestuurders de goedheid hebben hen te laten oversteken, fietsers en voetgangers op de autostrade,…) Sinds ik aangekomen ben, zo’n drie weken geleden, heb ik geleerd het hoofd koel te houden en me de stad zo goed mogelijk eigen gemaakt. Onze Chevrolet Malibu is gelukkig maar een kleine auto in vergelijking met de landrovers, hummers en pick-ups die je hier ziet. Intimidatie maakt een belangrijk onderdeel van het autorijden uit en daarvoor is de wagen immers best zo groot mogelijk. Het voordeel van een kleinere wagen is dat parkeren supermakkelijk is – de “oversized auto’s” waarmee een groot deel van de bevolking – zowel de Arabieren als de expats - rijden, passen nauwelijks in een parkeervak. Dat ik zelf met de auto rijd in Abu Dhabi, roept bij vele expatvrouwen verbazing op, zelfs bij diegenen die een auto tot hun beschikking hebben. Als ik hen vraag waarom ze een taxi nemen, blijkt het vooruitzicht dat ze hun Pajero in een ondergrondse parkeergarage tussen 2 auto’s zullen moeten parkeren of – erger nog – tussen een auto en een zuil, te afschrikwekkend te zijn.

Het grootste gevaar vormen volgens mij echter de Pakistani, Bangladeshi en Indiërs die ‘s nachts doodgemoedereerd midden op de autoweg wandelen of fietsen (bij voorkeur in de tegenovergestelde richting van het verkeer – dus de auto’s tegemoet – en heen en weer slalommend op de lijnen tussen twee rijstroken). Vooral als je er rekening mee houdt dat ook de vrouwelijke Emirati autobestuurders zich een weg proberen te banen in het verkeer, met hun gezicht gehuld in een niqaab tegen het raam gedrukt - in een poging toch iets te zien van achter verduisterde ramen, een peuter balancerend op een knie en een telefoon aan het oor gedrukt.